Het antwoord van Susan Abulhawa
Debat bij de Oxford Union
Op 28 november 2024 organiseerde de Oxford Union* een debat. Het onderwerp: Dit huis is van mening dat Israël een apartheidsstaat is die zich schuldig maakt aan genocide.
Zoals gebruikelijk bij de Oxford Union hielden in dit debat twee tegengestelde panels van sprekers toespraken. Het publiek zou uiteindelijk stemmen over welk panel hen had overtuigd door via verschillende aangewezen deuren naar buiten te lopen. De motie werd aangenomen met 278 stemmen tegen 59.
Het panel, waarvan de argumenten waren gebaseerd op het antwoord ‘ja’ op de gestelde vraag, bestond onder andere uit Susan Abulhawa**, een Palestijns-Amerikaanse romanschrijfster en mensenrechtenactiviste, die deelnam op voorwaarde dat haar toespraak onbewerkt zou worden gepubliceerd.
Over de toespraak van Susan Abulhawa
De toespraak van Susan Abulhawa, die werd gehouden ondanks herhaaldelijke luidruchtige onderbrekingen door de tegenpartij, werd op 5 december 2024 op het YouTube-kanaal van de Union geplaatst. De video ging viraal (250.000 weergaven binnen enkele dagen). Vervolgens werd de toespraak echter door de Oxford Union verwijderd (december 2024) en vervangen door een bewerkte versie, ondanks de oorspronkelijke afspraak. Pas nadat Susan Abulhawa juridische stappen tegen de Union had ondernomen, wat ertoe leidde dat de rechter beval haar (onbewerkte) toespraak te herstellen, verscheen de originele versie weer (oktober 2026).
Hieronder volgt een transcriptie van de toespraak van Susan Abulhawa in de Oxford Union
„Voordat ik begin: ik ga geen vragen beantwoorden, dus onderbreek me alstublieft niet.
In reactie op de vraag wat er met de bewoners van het land moest gebeuren, zei Chaim Weizmann, een Russische jood, in 1921 tegen het Wereldzionistencongres dat de Palestijnen te vergelijken zijn met ‘de rotsen van Judea’, obstakels die op een moeilijk pad uit de weg moesten worden geruimd. David Grunn, een Poolse jood die zijn naam veranderde in David Ben-Gurion om relevanter te klinken voor de regio, zei: we moeten de Arabieren verdrijven en hun plaats innemen. Er zijn duizenden van dergelijke gesprekken te vinden onder de vroege zionisten die de gewelddadige kolonisatie van Palestina en de uitroeiing van de inheemse bevolking beraamden en uitvoerden. Maar ze waren slechts gedeeltelijk succesvol. Het vermoorden of etnisch zuiveren van 80% van de Palestijnen betekende dat 20% van ons overbleef, een blijvend obstakel voor hun koloniale fantasieën. Dit werd het onderwerp van hun obsessies in de decennia die volgden, vooral na de verovering van wat er in 1967 nog van Palestina over was. Zionisten betreurden onze aanwezigheid en debatteerden in alle kringen openlijk over wat ze met ons moesten doen, over het geboortecijfer van de Palestijnen, over onze baby’s, die zij bestempelden als een demografische bedreiging. Benny Morris, die hier oorspronkelijk aanwezig zou zijn, heeft ooit in het openbaar verklaard dat David Ben-Gurion „de klus om ons allemaal uit de weg te ruimen niet heeft afgemaakt“, wat het probleem dat zij het Arabische probleem noemen, zou hebben voorkomen.
Benjamin Natanyahu, een Poolse jood wiens echte naam Benjamin Mileikowsky is, betreurde het dat tijdens de opstand op het Tiananmenplein in 1999 een kans was gemist om grote delen van de Palestijnse bevolking te verdrijven „terwijl de aandacht van de wereld op China was gericht“. Enkele van de door hen geformuleerde oplossingen voor de overlast die ons bestaan veroorzaakt, omvatten het ‘breek hun botten’-beleid in de jaren tachtig en negentig, dat werd bevolen door Yitzhak Rubitzov, een Oekraïense jood die om dezelfde redenen zijn naam veranderde in Yitzhak Rabin. Dat gruwelijke beleid, dat generaties Palestijnen verlamde, slaagde er niet in ons te verdrijven, en gefrustreerd door de veerkracht van de Palestijnen ontstond er een nieuw discours, vooral nadat voor de kust van Noord-Gaza een enorm aardgasveld was ontdekt ter waarde van triljoenen dollars.
Dit nieuwe discours vindt weerklank in de woorden van generaal Efraim Eitan, die in 2004 zei: „We moeten ze allemaal doden“. Arnon Soffer, een zogenaamde Israëlische intellectueel en politiek adviseur, hield in 2018 vol dat „we moeten doden en doden en doden, de hele dag, elke dag“. Toen ik dit jaar in Gaza was, zag ik een jongetje van niet meer dan 9 jaar oud wiens handen en een deel van zijn gezicht waren weggeblazen door een met een boobytrap uitgerust blikje voedsel dat soldaten hadden achtergelaten voor de uitgehongerde kinderen van Gaza. Later hoorde ik dat ze ook vergiftigd voedsel hadden achtergelaten voor de mensen in Shujaeye. In de jaren tachtig en negentig hadden Israëlische soldaten in Libanon speelgoed met boobytraps achtergelaten dat ontplofte wanneer opgewonden kinderen het oppakten.
De schade die ze aanrichten is duivels, en toch verwachten ze dat je gelooft dat zij de slachtoffers zijn. Door de holocaust in Europa aan te halen en ‘antisemitisme’ te schreeuwen, verwachten ze dat je je gezond verstand opzij zet om te geloven dat het dagelijks neerschieten van kinderen met zogenaamde ‘kill shots’, dat het bombarderen van hele wijken waarbij gezinnen levend worden begraven en hele geslachten worden uitgeroeid, zelfverdediging is. Ze willen je doen geloven dat een man die al meer dan 72 uur niets had gegeten, die bleef vechten zelfs toen hij nog maar één functionerende arm had, dat deze man werd gedreven door een of andere aangeboren wreedheid en irrationele haat of jaloezie jegens Joden, in plaats van door het onverzettelijke verlangen om zijn volk vrij te zien in hun eigen thuisland.
Het is mij duidelijk dat we hier niet zijn om te debatteren of Israël een apartheids- of genocidestaat is. Dit debat gaat uiteindelijk over de waarde van Palestijnse levens, over de waarde van onze scholen, onze onderzoekscentra, onze boeken, onze kunst. Het gaat over de waarde van de huizen waar we ons hele leven aan hebben gewerkt en die herinneringen van generaties bevatten. Het gaat over de waarde van onze menselijkheid en onze eigen keuzevrijheid. Van onze lichamen en onze ambities.
Want wat als de rollen omgedraaid waren, als Palestijnen de afgelopen acht decennia Joodse huizen hadden gestolen, hen hadden verdreven, onderdrukt, gevangengezet, vergiftigd, gemarteld, vermoord en verkracht;
Als de Palestijnen in één jaar tijd naar schatting 300.000 Joden zouden hebben vermoord. Als ze het zouden hebben gemunt op hun journalisten, hun denkers, hun zorgverleners, hun sporters en hun kunstenaars, elk Israëlisch ziekenhuis, elke universiteit, bibliotheek, museum, cultureel centrum en synagoge zouden hebben gebombardeerd, en tegelijkertijd een uitkijkplatform zouden hebben ingericht waar burgers naar hun bloedbad konden komen kijken alsof het een toeristische attractie was;
Wat als de Palestijnen hen bij honderdduizenden in gammele tenten hadden opgesloten, hen in zogenaamde veilige zones hadden gebombardeerd, hen levend hadden verbrand, hun voedsel, water en medicijnen hadden afgesneden;
Als de Palestijnen hun kinderen op blote voeten met lege potten hadden laten ronddwalen, hen het vlees van hun ouders in plastic zakken hadden laten verzamelen, hun broers en zussen, hun neven en nichten, hun vrienden hadden laten begraven, hen ’s nachts uit hun tenten hadden laten sluipen om op de graven van hun ouders te slapen, hen hadden laten smeken om de dood, alleen maar om zich bij hun familie te voegen en niet alleen te zijn in deze vreselijke wereld. Als we hen zo grondig hadden geterroriseerd dat hun kinderen hun haar verloren, hun geheugen verloren, hun verstand verloren, en ervoor zorgden dat kinderen van amper vier of vijf jaar stierven aan hartaanvallen; als we baby’s op de neonatale intensive care genadeloos dwongen om alleen te sterven in ziekenhuisbedden, huilend tot ze niet meer konden huilen, stierven en op dezelfde plek in ontbinding raakten.
Als Palestijnen tarwemeel en hulpvrachtwagens zouden gebruiken om uitgehongerde Joden te lokken en het vuur op hen zouden openen terwijl ze zich verzamelden om het dagelijkse brood op te halen;
Als Palestijnen eindelijk een voedsellevering zouden toestaan in een opvangcentrum met hongerige Joden en vervolgens het hele opvangcentrum en de hulpvrachtwagen in brand zouden steken voordat iemand ook maar een hap voedsel kon proeven;
Als een Palestijnse sluipschutter zou opscheppen over het opblazen van 42 Joodse knieschijven op één dag, zoals een Israëlische soldaat in 2019 deed;
Als een Palestijn tegenover CNN zou toegeven dat hij honderden Joden met zijn tank heeft overreden, waarbij hun verpletterde vlees aan de tankbanden bleef kleven;
Als Palestijnen systematisch Joodse artsen, patiënten en andere gevangenen zouden verkrachten met hete metalen staven, gekartelde en geëlektrificeerde stokken en brandblussers, waarbij ze hen soms doodverkrachtten, zoals gebeurde met dr. Adnan al Borsh en anderen;
Als Joodse vrouwen gedwongen zouden worden om in vuil te bevallen, keizersneden te ondergaan of beenamputaties te ondergaan zonder verdoving; als we hun kinderen zouden vernietigen en vervolgens onze tanks zouden versieren met hun speelgoed; als we hun vrouwen zouden vermoorden en verdrijven en vervolgens zouden poseren in hun lingerie; als de wereld in realtime zou toekijken hoe Joden systematisch werden uitgeroeid via een livestream, dan zou er geen discussie zijn of dat terrorisme of genocide zou zijn.
En toch zijn twee Palestijnen, ikzelf en Muhammad El-Kurd, hier verschenen om precies dat te doen, waarbij we de vernedering hebben doorstaan om in debat te gaan met degenen die vinden dat onze enige keuzes in het leven zouden moeten zijn: ons vaderland verlaten, ons onderwerpen aan hun suprematie of stilletjes en beleefd sterven.
Maar u zou zich vergissen als u dacht dat ik hier ben gekomen om u ergens van te overtuigen. De resolutie van dit huis, hoewel goedbedoeld en gewaardeerd, heeft weinig betekenis te midden van deze holocaust van onze tijd.
Ik ben hier gekomen in de geest van Malcolm X en James Baldwin, die beiden hier en in Cambridge stonden – nog voordat ik geboren was – tegenover keurig geklede, welbespraakte monsters die dezelfde supremacistische ideologieën aanhingen als het zionisme: die ideeën van recht en voorrecht, van goddelijk begunstigd, gezegend of uitverkoren zijn.
Ik ben hier omwille van de geschiedenis, om te spreken tot generaties die nog niet geboren zijn, en voor de kronieken van deze buitengewone tijd waarin het tapijtbombardement van weerloze inheemse volkeren wordt gelegitimeerd.
En ik ben ook gekomen om rechtstreeks tot de zionisten hier en overal te spreken.
We lieten jullie in onze huizen toe toen jullie eigen landen jullie probeerden te vermoorden en iedereen jullie de rug toekeerde. We gaven jullie te eten en kleedden jullie; we boden jullie onderdak en deelden de rijkdom van ons land met jullie.
En toen de tijd rijp was, schopten jullie ons uit ons huis en ons vaderland; daarna vermoordden, beroofden, plunderden en verbrandden jullie ons leven.
Jullie hebben ons hart verscheurd, want het is duidelijk dat jullie niet weten hoe jullie in de wereld moeten leven zonder anderen te domineren. Jullie hebben alle grenzen overschreden en de meest verachtelijke menselijke driften gekoesterd.
Maar de wereld krijgt eindelijk een glimp te zien van de verschrikkingen die we al zo lang onder jullie handen hebben doorstaan, en men ziet nu de realiteit van wie jullie zijn en wie jullie altijd al zijn geweest
Ze kijken vol verbijstering toe naar het sadisme, de vrolijkheid, de vreugde en het genot waarmee jullie de dagelijkse gang van zaken leiden, gadeslaan en toejuichen: het breken van onze lichamen, onze geesten, onze toekomst en ons verleden.
Maar wat er vanaf nu ook gebeurt, welke sprookjes jullie jezelf en de wereld ook vertellen, jullie zullen nooit echt bij dat land horen, jullie zullen nooit de heiligheid begrijpen van de olijfbomen die jullie al decennia lang omhakken en verbranden, alleen maar om ons te pesten, alleen maar om onze harten nog een beetje meer te breken.
Niemand die van oorsprong uit dat land komt, zou het aandurven om de olijfbomen zoiets aan te doen.
Niemand die uit die streek komt, zou ooit zo’n eeuwenoud erfgoed als bAlbak of Bet-tir bombarderen of vernietigen, of oude begraafplaatsen vernietigen, zoals jullie de onze vernietigen, zoals de Anglicaanse begraafplaats in Jeruzalem, of de rustplaats van de oude islamitische geleerden en strijders in Maaman Allah.
Degenen die uit dat land komen, ontheiligen de doden niet; daarom was mijn familie eeuwenlang de beheerder van de joodse begraafplaats op de Olijfberg; als een daad van geloof en zorg, want wat wij weten maakt deel uit van ons erfgoed en onze geschiedenis.
Jullie voorouders zullen altijd begraven blijven in jullie eigen geboortelanden – Polen, Oekraïne en elders in de wereld waar jullie vandaan kwamen – en in Jemen.
De mythen en de folklore van het land zullen jullie altijd vreemd blijven.
Jullie zullen nooit de kledingtaal van de thobes die wij dragen begrijpen; deze is door de eeuwen heen vanuit het land voortgekomen via onze voormoeders, waarbij elk motief, elk ontwerp en elk patroon verwijst naar de geheimen van de lokale overlevering, de flora, de vogels, de rivieren en de wilde dieren.
Wat jullie makelaars in hun dure advertenties ‘de charme van oude Arabische huizen’ noemen, zal in die stenen altijd de verhalen en herinneringen bewaren van onze voorouders die ze hebben gebouwd.
De oude schilderijen en foto’s van dit land zullen jou nooit kunnen bevatten.
Je zult nooit weten hoe het voelt om geliefd en gesteund te worden door degenen die niets aan jou te winnen hebben en juist alles te verliezen hebben.
Je zult nooit het gevoel kennen van de massa’s over de hele wereld die de straten en stadions vullen om te scanderen en te zingen voor jouw vrijheid.
En dat is niet omdat jullie joods zijn, zoals jullie iedereen willen doen geloven, maar omdat jullie gewelddadige kolonisatoren zijn die denken dat jullie joodse afkomst jullie het recht geeft op het huis dat mijn grootvader en zijn broers met eigen handen hebben gebouwd, op land dat al eeuwenlang in onze familie was.
Het is omdat het zionisme een smet is op het jodendom, het is een breuk met de menselijkheid.
Jullie kunnen jullie naam veranderen zodat die relevant klinkt voor de regio;
jullie kunnen doen alsof falafel, hummus en za’atar jullie eeuwenoude gerechten zijn, maar diep van binnen zullen jullie altijd de steek van deze epische vervalsing voelen;
daarom raken jullie leiders en advocaten zelfs hysterisch in paniek als de tekeningen van onze kinderen aan de muur hangen bij de VN of op een ziekenhuisafdeling.
Je zult ons niet uitwissen, hoe velen van ons je ook doodt en doodt en doodt, de hele dag, elke dag.
Wij zijn niet de rotsblokken waarvan Jaim Wiezman dacht dat je ze van het land kon verwijderen. Wij zijn de bodem zelf, wij zijn haar rivieren en haar bomen en haar verhalen.
Want dat alles werd gevoed door onze lichamen en onze levens, gedurende millennia, een voortdurende, ononderbroken bewoning van dat stukje aarde tussen de Jordaan en de Middellandse Zee, vanaf onze Kanaänieten, onze Hebreeën, onze Filistijnen, onze Fenicische voorouders tot elke veroveraar of pelgrim die kwam en ging, die trouwde of verkrachtte, liefhad of zich vestigde of tot slaaf maakte, die van godsdienst veranderde of in dat land bad, en stukjes van zichzelf achterliet in onze lichamen en in ons erfgoed.
De legendarische, tumultueuze verhalen van het land zitten letterlijk in ons DNA. Je kunt dat niet wegmoorden of wegpropagandiseren, welke dodelijke technologie je ook gebruikt of welk arsenaal aan Hollywood- of bedrijfsmedia je ook inzet. Op een dag zullen je straffeloosheid en je arrogantie een einde kennen. Palestina zal vrij zijn, het zal worden hersteld in zijn multireligieuze, multi-etnische, pluralistische glorie. We zullen de treinen die van Caïro naar Gaza, Jeruzalem, Haifa, Tripoli, Beiroet, Damascus, Amman, Koeweit, Sanaa en zo verder rijden, herstellen en uitbreiden.
We zullen een einde maken aan deze zionistische, Amerikaanse oorlogsmachine van overheersing en expansie, uitbuiting, vervuiling en plundering. En jullie zullen ofwel vertrekken, ofwel eindelijk leren om als gelijken met anderen samen te leven.
Dank u wel.
Do you want to be informed of DiEM25's actions? Sign up here




